Artykuły

Borsuk, czyli słów kilka o leśnym, sentymentalnym czyściochu!

Co łączy wojskowych z wędkarzami? Wbrew pozorom, nie jest to tylko ulubiony strój obu grup, czyli „moro” Odpowiedź jest dużo bardziej „zwierzęca”, a mianowicie: borsuki. Tak borsuki, których przysmakiem są rosówki tak pożądane przez wędkarzy, a także korzystanie niczym żołnierze z latryn. Jedną z ich cech charakterystycznych bowiem jest szczególna dbałość o czystość i higienę.

Borsuk
Foto: “Badger” by Peter G Trimming / CC BY 2.0

Zorro w lesie

Jeśli będąc na wycieczce bądź grzybach w lesie zobaczymy zwierzę, które skojarzy nam się z filmowym Zorro, biegnące w charakterystyczny kołyszący sposób zwanym dyndaniem, to możemy być pewni, że właśnie na swojej drodze spotkaliśmy borsuka. Biała głowa z czarnymi pasami (jedna z teorii mówi, że ich zadaniem jest odstraszanie potencjalnego intruza) biegnącymi po boku od nosa, poprzez oczy do uszu to cecha charakterystyczna tego zwierzęcia. Jest ona nieproporcjonalna do reszty ciała, wąska i długa. Jeśli dodamy do niej czarne łapy, pierś oraz dość krótki ogon, to będziemy mieli przybliżony obraz tego zwierzęcia. Około 90 cm długości i 30 cm wysokości oraz masa dochodząca do 20 kg dopełniają wizerunek.

Taka nasza dola, mieszkać w leśnej norze blisko pola

Borsuki (Mesles meles) w Polsce występuję na terenie całego kraju. Najłatwiej spotkać je w mieszanych lasach sąsiadujących z polami. Mieszkają w norach, które wykopują mocnymi łapami zakończonymi pazurami, które świetnie się do tego nadają. Bardzo przywiązują się do miejsca w którym bytują. Czasami nawet przez kilkadziesiąt a nawet setki lat kolejne pokolenia zajmują tę samą norę. Jest ich zazwyczaj kilka połączonych ze sobą ze wspólną sieć, gdyż borsuki innych otworów używają do wejścia a innych do wyjścia. System ma nie tylko wejście i wyjście, ale także otwory służące za kanały wentylacyjne. Nory dzielą się na główne (w których borsuki zimują i odchowują młode) oraz zastępcze. Komora lęgowa ma średnio wymiary 100×150 cm. Cechą charakterystyczną dla borsuków jest tzw. włóczenie – czyli ściągnie m. in., ściółki, mchu, trawy czy liści do nory, w celu zapewnienia odpowiedniej izolacji (podczas zimy spędzają w niej 3 miesiące bez opuszczania). W okresie zimowym część otworów jest zatykana w celu zabezpieczenia przed zimnem. Zimą borsuki zapadają w sen, lecz jeśli temperatura przekracza 5 stopni mogą się obudzić.

Borsuk

 

Rodzina w kniei

Borsuczą rodzinę tworzą samiec z samicą i młodymi. Ciąża przedłużona trwa do 32 tygodni. Suka (samica borsuka) rodzi od 3 do 5 młodych. Maksymalnie zostają one razem do 2 roku życia. Głównym pożywieniem borsuka są dżdżownice, żeby znaleźć wystarczająca ich liczbę trzeba się nachodzić. Latem kiedy rosówki się chowają borsuki żerują nawet 9-10 godzin na dobę. Gdy tych nie ma, borsuki nie wybrzydzają: jagody, maliny, grzybki a nawet żaby czy zboża. Jednym słowem są wszystkożerne. Maliny i owoce są dla nich ważne szczególnie w drugiej połowie lata i jesienią. Zjadając dużo cukrów budują zapasy cukru niezbędne do przetrwania zimy. We wrześniu i listopadzie borsuki przygotowują się na zimę i się otłuszczają. W czasie zimy borsuk żyje bowiem dzięki nagromadzonemu tłuszczu co sprawia, że budząc się z zimowego snu potrafi stracić na wadze nawet do siedmiu kilogramów. Zwierzęta te prowadzą nocny i skryty tryb życia. Jeśli chodzi o zmysły to przoduje węch, następnie słuch a na samym końcu wzrok. Borsuki są bardzo czystymi zwierzętami. Swoje potrzeby załatwiają w wykopanych dołkach (latrynach), które po zapełnieniu zakopują. Bardzo też dbają o czystość swoich nor. Mają bardzo duże terytoria. Średnio 10-12 km kwadratowych a czasami nawet do 25 km kwadratowych. W Polsce populacja borsuków szacowana jest na kilkadziesiąt tysięcy sztuk.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *